Aż trudno uwierzyć, że jeszcze kilka lat
temu byłam nieprzejednaną przeciwniczką technologii internetowej. Z uporem
maniaczki utwierdzałam się w przekonaniu, że nigdy, przenigdy nie zamienię
prawdziwych rozmów z prawdziwymi ludźmi na wirtualne, na poły autentyczne, na
poły efemeryczne relacje. Nie wyobrażałam sobie, że byłabym w stanie wyrzec się
zapachu i szelestu papieru, gdy długopis skrobie po nim przyjemnie w trakcie
pisania listu. List elektroniczny kojarzył mi się z bezosobową
odpersonalizowaną notką. Nie rozumiałam ekscytacji swoich znajomych, którzy
spędzali przed monitorem komputera długie godziny, prowadząc konwersacje z kimś
anonimowym. Trwałam w przekonaniu, że za pośrednictwem komunikatora czy
zdawkowej poczty niewiele można sobie nawzajem przekazać, sprowadzając
konwersację do skarłowaciałej językowo i wypranej z prawdziwych emocji
powierzchownej wymiany informacji. Długo hołdowałam staroświecczyznie,
zamykając się w muzeum swojej pogardy dla wielbicieli cyberświata. Był on dla
mnie uosobieniem mistyfikacji. Anonimowości. Stroniłam od tego wynalazku, potem
– już raczej dla zasady. Musiało stać się to, co nieuniknione. I tak oto
któregoś dnia w moim domu zagościł komputer. Nastała nowa era. Epoka internetu.
Cyberprzestrzeni. Blogosfery.
Zanim wpadłam w sidła sieci ("sieć
"wywoływała we mnie raczej nieprzyjemne konotacje: pułapka, przestrzeń
klaustrofobiczna i wroga), internet był dla mnie uosobieniem anonimowości,
która pozwala ludziom na bezkarność, chamstwo, wulgarność, banalność i bezgraniczną
głupotę. Ale poznając ten świat, stopniowo odkrywałam zaułki, w których można
odnaleźć cząstkę tego, co kocham. Mądrych, inspirujących ludzi, pasjonatów i
pionierów niebanalnych pomysłów. W internecie można się nie tylko zgorszyć, ale
też zainspirować. Tak jak w normalnym świecie. Uczę się rozumieć to
niesamowite, budzące tyle skrajnych reakcji medium.
Któregoś razu natknęłam
się w internecie na pokrzepiającą refleksję na temat kultury internetu. Autor
tekstu, Edwin Bendyk,
odwołując się do wypowiedzi pisarza i kulturoznawcy Umberto Eco, pisze na swoim
blogu:
Eco potwierdza bliską mi diagnozę, że kultura Internetu nie jest przedłużeniem telewizyjnej kultury obrazkowej, lecz powrotem do Gutenberga i kultury tekstu. [...] Czytamy i piszemy dziś więcej, niż kiedykolwiek w historii. Z tego też względu Eco nie obawia się o przyszłość książki, bo kultura tekstu wymaga wielu nośników. Książka jest ciągle nośnikiem najdoskonalszym, zarówno pod względem estetycznym, jak i ergonomicznym. Jest jak koło, raz wynaleziona nie zniknie, tak jak nie sposób zapomnieć koła. [...]
Internet, niczym pudełko zwane
wyobraźnią, zniewala i fascynuje. Sama łapię się na tym, że coraz bardziej
porywa mnie swoim wartkim nurtem; do niedawna był on dla mnie całkowitą
abstrakcją i kojarzył mi się z zalewem pustosłowia. Ale poznaję inne aspekty
tego świata. Dostrzegam w nim możliwość autoekspresji – znajduję ciekawe blogi
książkowe, witryny o książkach, ludzi o ciekawych pasjach.
Fenomenu blogowania bronią
niektórzy pisarze i krytycy specjalizujący się w
tematyce współczesnej komunikacji medialnej. Dowartościowują oni zjawisko
wirtualnych społeczności, dowodząc, że blogowanie przyczyni się do
rewitalizacji życia publicznego, tym samym otwarcie występując przeciw
komentatorom chcącym wirtualną rzeczywistość umieścić na marginesie prawdziwego
życia, traktując jako niegroźną zabawę bądź formę ucieczki od realnych
problemów*. Publikowanie
bowiem było dotąd zarezerwowane dla tzw. ludzi medialnych czy rozpoznawalnych.
Teraz publikować może każdy. Jedynym ograniczeniem nie jest już brak wyobraźni
czy talentu, lecz brak dostępu do internetu.
Robert Piłat, współczesny filozof, tak ujmuje to w
swoim felietonie:
Nigdy wcześniej jednostki nie miały tak taniego i społecznie akceptowanego środka autoekspresji. [...] Sfera publiczna ma swoje prawa i ograniczenia. Tymczasem, aby zaistnieć w Internecie, “wystarczy być”.
Długo byłam przekonana, że blogi piszą
ludzie niespełnieni, którzy uciekają od codziennych problemów w świat
wirtualnej fantazji, dając upust swoim narcystycznym skłonnościom. Jakież było
moje zdumienie, gdy poznając ten świat, zaczęłam odkrywać wiele wartościowych
zakątków, dochodząc przy tym do wniosku, że blogowanie może sprzyjać
kształtowaniu osobowości i autorefleksyjności.
---------------------------------------------------
* Źródło
cytatów: Marcin Wiatrów, "Ja"
na ekranie monitora. Prywatne
strony domowe jako przedmiot zainteresowania nauk społecznych: http://webinside.pl/artykul-199-prywatne-strony-domowe-jako-przedmiot-zainteresowania-nauk-spolecznych--cz-1.html